به گزارش GitHub Blog، توسعه‌دهندگان می‌توانند با افزودن دستورالعمل‌های اختصاصی، مهارت‌های عامل، عامل‌های سفارشی و سرورهای MCP به مخزن، GitHub Copilot را با ساختار و قواعد پروژه خود آشنا کنند. هدف این روش‌ها آن است که Copilot بدون دریافت توضیح‌های تکراری، استانداردهای کدنویسی، فرایندهای کاری و ابزارهای مورد استفاده هر پروژه را بهتر تشخیص دهد.
این راهنما که ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شده، توضیح می‌دهد هر کدبیس قواعد خاص خود را دارد؛ از نحوه سازمان‌دهی کامپوننت‌ها و نام‌گذاری فایل‌ها گرفته تا اسکریپت‌های آزمون و الزامات اعتبارسنجی. نگهداری این اطلاعات در خود مخزن باعث می‌شود زمینه لازم همراه پروژه باقی بماند و در وظایف بعدی نیز در دسترس Copilot باشد.
چهار راه برای ارائه زمینه پروژه به Copilot
نقطه شروع، ساخت فایل .github/copilot-instructions.md برای ثبت دستورالعمل‌های سراسری مخزن است. تیم‌ها می‌توانند معماری ترجیحی، قراردادهای نام‌گذاری و انتظارات مربوط به تست را در این فایل بنویسند. برای قواعد محدود به فایل‌ها یا مسیرهای مشخص نیز می‌توان از فایل‌های پوشه .github/instructions و فیلد applyTo استفاده کرد؛ در این حالت، Copilot هم راهنمای عمومی و هم دستور مرتبط با همان مسیر را در نظر می‌گیرد.
قابلیت دوم، Agent Skills است. هر مهارت در یک زیرپوشه از .github/skills قرار می‌گیرد و می‌تواند شامل فایل SKILL.md، اسکریپت‌ها و منابع لازم برای یک فرایند تکرارشونده باشد. برای نمونه، یک مهارت کنترل کیفیت می‌تواند زمان اجرای تست و lint، کارکرد هر اسکریپت و شیوه بررسی خطاهای رایج را مشخص کند.
برای کارهای گسترده‌تر مانند بررسی دسترس‌پذیری در چندین فایل، GitHub استفاده از عامل سفارشی را پیشنهاد می‌کند. پروفایل این عامل در .github/agents نگهداری می‌شود و می‌تواند هدف، دستورها، ابزارها و زمینه تخصصی مورد نیاز را تعیین کند.
اتصال به ابزارهای بیرون از مخزن
سرورهای Model Context Protocol یا MCP بخش چهارم این رویکرد هستند. آن‌ها Copilot را به ابزارها، سرویس‌ها و منابع داده بیرونی متصل می‌کنند. برای مثال، اتصال Playwright می‌تواند امکان بازکردن برنامه در مرورگر و تعامل با رابط را فراهم کند تا رفتار نسخه تغییرکرده، در کنار آزمون‌های خودکار، به‌صورت عملی نیز بررسی شود.
این چهار گزینه جایگزین یکدیگر نیستند: دستورالعمل‌ها قواعد پایه را تعریف می‌کنند، مهارت‌ها فرایندهای تکراری را بسته‌بندی می‌کنند، عامل‌های سفارشی برای وظایف تخصصی و چندمرحله‌ای به کار می‌روند و MCP دامنه ابزارهای قابل استفاده را گسترش می‌دهد.
جمع‌بندی راهنما این است که تیم‌ها از یک قاعده پرتکرار آغاز کنند و آن را در فایل دستورالعمل مخزن بنویسند. برای تیم‌های توسعه نرم‌افزار، این کار می‌تواند به حفظ هماهنگی خروجی Copilot با استانداردهای واقعی پروژه و کاهش توضیح‌های تکراری در هر وظیفه کمک کند.
