به گزارش GitHub Blog، GitHub در حال بازطراحی زیرساخت Git خود است تا پاسخ‌گوی رشد سریع فعالیت عامل‌های هوش مصنوعی در کنار توسعه‌دهندگان باشد؛ آن هم بدون توقف سرویس یا الزام تیم‌ها به تغییر شیوه کارشان. معماری تازه قرار است خواندن و نوشتن داده‌ها را مستقل از یکدیگر مقیاس دهد و در آزمایش‌های داخلی تا ۳۵ برابر توان عملیاتی نوشتن بیشتری ارائه کرده است.
چرا زیرساخت فعلی GitHub به بازطراحی نیاز دارد؟
آمارهای GitHub ابعاد این تغییر را نشان می‌دهد. فعالیت ماهانه Git از سپتامبر ۲۰۲۵ تا اوت ۲۰۲۶ بیش از دو برابر شد و از ۲۱۸.۲ میلیارد به ۴۷۳.۳ میلیارد رویداد رسید. شلوغ‌ترین مخزن این پلتفرم نیز در اوت حدود یک میلیارد درخواست دریافت کرد. تنها در سپتامبر، توسعه‌دهندگان و عامل‌ها ۷.۳۸ میلیارد کامیت ثبت کردند؛ رقمی که بیش از پنج برابر مدت مشابه سال قبل است.
افزایش فشار فقط به تعداد کامیت‌ها محدود نیست. تعداد Pushها در یک سال ۴.۹ برابر شد و از ۰.۶۹ میلیارد به ۳.۳۵ میلیارد در ماه رسید. ادغام Pull Requestها نیز به نزدیک چهار برابر حجم سال گذشته رسید و GitHub Actions در سپتامبر ۳.۲۶ میلیارد بار اجرا شد؛ بیش از چهار برابر سال قبل.
در معماری کنونی، هر مخزن به‌طور پیش‌فرض روی دیسک محلی پنج فایل‌سرور نگهداری می‌شود. این کپی‌ها هم منبع اصلی داده‌اند و هم بار خواندن را توزیع می‌کنند. در نتیجه، افزودن نسخه‌های بیشتر برای پاسخ‌گویی به خواندن‌ها، نوشتن را سنگین‌تر می‌کند و سرعت هر Push به کندترین نسخه وابسته می‌شود.
معماری جدید چه تغییری ایجاد می‌کند؟
GitHub می‌خواهد ذخیره‌سازی پایدار را از توان پردازشی جدا کند. نسخه مرجع داده‌های مخزن در Azure Blob Storage قرار می‌گیرد و Workerهای سبک با کش‌کردن داده‌ها، درخواست‌های خواندن را پاسخ می‌دهند. به این ترتیب، ظرفیت خواندن را می‌توان بدون افزودن کپی‌های پایدار افزایش داد و Workerها نیز متناسب با تقاضا اضافه یا کم می‌شوند.
هم‌زمان، تنها بخش ضروری هر Push، یعنی به‌روزرسانی Reference، نیازمند هماهنگی خواهد بود و کارهایی مانند ذخیره آبجکت‌ها، بررسی پیوستگی و اسکن اسرار تا حد امکان موازی انجام می‌شوند. فشرده‌سازی و پاک‌سازی داده‌ها نیز از مسیر سرویس‌دهی زنده به Workerهای جدا منتقل می‌شود.
GitHub تأکید کرده است که کنترل‌هایی مانند محافظت از شاخه‌ها، بازبینی اجباری، گزارش‌های ممیزی و نظارت‌پذیری حفظ خواهند شد. این بازطراحی برای تیم‌های توسعه‌ای که چندین عامل را هم‌زمان روی یک کدبیس اجرا می‌کنند مهم است؛ زیرا هدف آن افزایش ظرفیت بدون کنارگذاشتن قابلیت اطمینان و کنترل انسانی بر کد است.
در مجموع، GitHub پایه فنی خود را برای حجم بالاتر تغییرات خودکار آماده می‌کند. این زیرساخت اکنون در حال شکل‌گیری است و جزئیات بیشتری از معماری آینده در مطلب بعدی این مجموعه منتشر خواهد شد.
