به گزارش Salesforce، این شرکت چارچوبی برای آموزش منطق تصمیم‌های طراحی به عامل‌های کدنویسی تشریح کرده است؛ رویکردی که قرار است خروجی این عامل‌ها را از رابط‌های صرفاً خوش‌ظاهر به تجربه‌هایی سازگار، دسترس‌پذیر و آماده تحویل به مهندسان نزدیک کند. این چارچوب، دانش ساخت‌یافته طراحی را با یک خط لوله کامل برای پژوهش، تولید نمونه، ارزیابی و تحویل ترکیب می‌کند.
عامل‌های کدنویسی می‌توانند کارت، کلید و دکمه‌هایی شبیه رابط‌های رایج بسازند، اما ممکن است فاصله‌گذاری ناهماهنگ، وضعیت خالی یا متن خطا را نادیده بگیرند. از نگاه Salesforce، علت این شکاف آن است که مخزن کد نتیجه نهایی را نشان می‌دهد، نه دلیل انتخاب یک کامپوننت، ترتیب یک جریان یا عبارت مشخص؛ دلایلی که معمولاً در پژوهش‌ها، بازبینی‌ها و گفت‌وگوهای تیمی پراکنده‌اند.
دو لایه برای دانش و اجرای طراحی
لایه نخست Design Intelligence نام دارد و راهنماها، داده‌های ساخت‌یافته، مهارت‌ها و لینترها را در اختیار عامل می‌گذارد. این دانش مانند کد در مخزن نگهداری، نسخه‌بندی و بازبینی می‌شود. داده‌های فعلی این سامانه شامل ۴۷۳ قلاب استایل، ۱۱۴۷ کلاس کاربردی در ۲۷ دسته، ۸۵ الگوی کامپوننت و ۱۷۳۲ آیکون در پنج دسته است.
قواعد قطعی، مانند منع استفاده از رنگ ثابت به‌جای توکن و الزام ویژگی‌های دسترس‌پذیری، با لینتر بررسی می‌شوند؛ انتخاب چیدمان یا متن مناسب هر وضعیت نیز به قضاوت عامل سپرده می‌شود. Salesforce برای سنجش اثربخشی هر مهارت، یک وظیفه را یک‌بار با راهنما و بار دیگر بدون آن اجرا و نتیجه‌ها را مقایسه می‌کند.
لایه دوم Experience Operating System یا XOS است. این خط لوله می‌تواند از ایده، بریف، سند نیازمندی محصول، فایل Figma یا نمونه عملی آغاز شود و هفت مرحله را پوشش دهد: دریافت مسئله، پژوهش، تولید هم‌زمان حداکثر ۱۰ مسیر طراحی به شکل نمونه تعاملی، بازبینی، تکرار، آزمون کاربر و تحویل به مهندسی.
دسترس‌پذیری و ردیابی تصمیم‌ها
در این رویکرد، هر تصمیم باید به یک راهنما، یافته پژوهشی یا سابقه تصمیم مرتبط باشد. همه طراحی‌ها نیز WCAG 2.2 AA را هدف می‌گیرند و آزمون‌های واحد و مرورگر برای بازتولید و بررسی نقض‌های دسترس‌پذیری به کار می‌روند. آزمایش با کاربران واقعی و عامل‌های شبیه‌ساز شغل پیش از ورود مهندسان انجام می‌شود، هرچند Salesforce تأکید دارد شبیه‌سازی جای آزمون انسانی را نمی‌گیرد.
خروجی نهایی تنها یک تصویر نیست؛ نمونه اعتبارسنجی‌شده، مشخصات مهندسی، نقشه توکن‌ها، نکات دسترس‌پذیری، متن رابط و سابقه تصمیم‌ها را هم در بر می‌گیرد. برای تیم‌های طراحی و توسعه وب، نتیجه عملی این است که کیفیت عامل‌ها زمانی قابل اتکاتر می‌شود که قواعد و چرایی انتخاب‌ها به دانشی نسخه‌پذیر، قابل جست‌وجو و قابل آزمون تبدیل شوند.
